Jaargang 44 - Nummer 1

Een dag in het leven van… Burgemeester Peter Rehwinkel

Wat is het toch een voorrecht dat ik woon in de binnenstad. En dat ik in een zo mooie stad woon en werk. Met plezier word ik wakker in ons nieuwe huis. Na de nodige ochtendrituelen ga ik lopend naar mijn werk. Via de Folkingestraat en de Vismarkt kom ik op de Grote Markt. De marktkooplui zijn al bezig met het uitstallen van hun waren en de medewerkers van de Milieudienst proberen de binnenstad weer zo goed mogelijk schoon te vegen. Het is soms onvoorstelbaar wat er ’s ochtends alweer voor troep op straat ligt.

Aangekomen op de Grote Markt 1 krijg ik van de dienstdoende bode een heerlijk kopje koffie geserveerd. Ik probeer zo snel mogelijk vijf kranten door te lezen (koppensnellen) en ondertussen biedt het internet ook een rijke schakering aan nieuws. Sinds kort hoor ik bij de ‘twitteraars’ van deze wereld en het blijft boeiend om te lezen wat anderen zoal vinden van mijn activiteiten.

Mijn agenda voor vandaag is zoals bijna altijd erg gevuld. Ik rol de dag in en meestal is het avond voor ik er erg in heb. Soms heb ik het gevoel dat ik word geleefd en dan probeer ik met de mensen om mij heen weer wat lucht te krijgen tussen de afspraken. “Nee” zeggen is niet mijn sterkste kant.

Vanmorgen hebben we een korte B&W-vergadering. Het college komt wekelijks bij elkaar, altijd op de dinsdag. Vandaag is er een extra B&W. Daar bespreken we een dringende aangelegenheid, ditmaal over de tram. Op de ‘gewone’ B&W-agenda staan alle onderwerpen waar wij als college een besluit over moeten nemen. Ik bereid deze vergaderingen altijd in het weekend voor en dat kost uren leestijd. Iedere wethouder heeft uit zijn eigen portefeuille-stukken geagendeerd staan en uiteraard geldt dat ook voor mijn eigen portefeuille-onderdelen, zoals openbare orde en veiligheid. Voordat een stuk in het college wordt behandeld heb ik dat al besproken in een sectoroverleg en waar nodig krijg ik er ambtelijke adviezen bij.

Tussendoor moet ik nog een IBS (In bewaring stelling) afhandelen. Daar gelden allerlei procedures voor en die moeten zorgvuldig worden gevolgd.

De lunchpauze is gewijd aan een overleg met het bestuur van de Stedenband Groningen – San Carlos. De gemeente Groningen onderhoudt banden met een aantal steden, met als doel handel, kennis en hulp te bevorderen. Er zijn de nodige subsidiegelden mee gemoeid. Daarover gaan we het hebben. Zelf hoop ik in de winter een bezoek te brengen aan Nicaragua. De stedenband bestaat al 25 jaar.

Tussen de bedrijven door krijg ik het verzoek van één van mijn woordvoerders of ik straks persvragen kan beantwoorden, in dit geval kan dat telefonisch. Op vele momenten van de dag komt er een bode bij mijn bureau met een map voor te tekenen stukken. Het is ongelooflijk op hoeveel brieven, raadsvoorstellen en andere documenten een handtekening van de burgemeester moet staan.

De middag is deels volgeboekt met interne afspraken. De griffier komt langs om een raadsbespreking voor te bereiden. Een van de wethouders wil een tussentijds overleg. Gelukkig kom ik ook nog de stad in. In mijn portefeuille valt het ‘fair trade’ beleid: ik mag bij een supermarkt een fair trade plein openen. Het is geweldig dat de steun voor fair trade handel en producten steeds meer wordt uitgedragen en dat zowel particulieren als ondernemers hier hun best voor doen. Eigenlijk vind ik dit één van de leukste en belangrijkste onderdelen van mijn functie. De stad in gaan, mensen ontmoeten, horen wat er leeft. Ik fiets geregeld door de stad en zie dan van alles. De mooie dingen van deze stad, maar ook de plekken waar het niet goed gaat. De armoede in sommige wijken. Huizen waar geen gordijnen voor de ramen hangen maar die zijn dichtgeplakt met kranten. Drugsproblematiek. Maar ook de nieuwbouw, de architectuur, de nieuwe ontwikkelingen. Groningen is een geweldige stad om te beleven. Door mijn bezoeken en mijn contacten vergaar ik vaak meer kennis dan door het lezen van allerlei nota’s.

Mijn chauffeur brengt me terug naar het stadhuis, waar weer de stapels post op me liggen te wachten. De meeste mappen gaan straks mee naar huis, want daar kom ik hier niet aan toe. Vaak is de nacht al begonnen als ik de laatste map kan wegleggen.

Er ligt nog een schrijnend geval van een op te leggen huisverbod op mijn bureau. Wat is er een ellende in sommige gezinnen! Gelukkig is de nieuwe aanpak hiervan tegenwoordig erg efficiënt. Doordat de dader uit het gezin wordt geplaatst, is er tijd voor afkoeling en zo snel mogelijk hulpverlening.

Vanavond eet ik in de stad. Een  Tweede Kamerlid is in Groningen, met hem bespreek ik wat ons hier zoal bezighoudt. Als ik zijn verhalen hoor heb ik even geen heimwee naar mijn Haagse periode.

Ik sluit de avond af met een kort cultureel gebeuren in de Oosterpoort. Ik ben een groot liefhebber van allerlei soorten muziek, van toneel en dans. Indien maar even mogelijk geniet ik er van. En ja, als ik dan thuis ben liggen die postmappen er dus nog. En dan wordt het toch weer laat…

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.