November 2016

  • -

November 2016

Category : 2016

November 2016
‘David versus Goliath’
Lezing Meester Leonie: bloggende strafrechtadvocaat
Door Ellen de Vries

Zij voltooide in het jaar 2013 zowel haar studie Rechtsgeleerdheid (cum laude) aan de Universiteit van Tilburg, als haar tweede master in Forensica, Criminologie en Rechtspleging aan de Universiteit van Maastricht; liep stage bij Spong Advocaten te Amsterdam; werd begin 2015 beëdigd als advocaat en is sindsdien verbonden aan het kantoor De Rooij van Wijk Advocaten gevestigd te Eindhoven, waar zij werkzaam is als strafrechtadvocaat.
Een indrukwekkend CV dat toebehoort aan mr. L.H. (Leonie) van der Grinten, sinds 2014 beter bekend onder het pseudoniem “Meester Leonie”. Met ruim 22.000 volgers op Facebook is “Meester Leonie” een welbekende bloggende strafrechtadvocaat en een begrip onder, met name, rechtenstudenten.

De studievereniging Simon van der Aa, nodigde haar uit voor een lezing aan de Rijksuniversiteit te Groningen. In dit artikel wordt teruggeblikt op de lezing, waarin met name de persoon achter de blog en het beroep van strafrechtadvocaat wordt belicht.

Beweegreden blog
“Sommige mensen hebben geen recht op verdediging.” “Van een paar weken op water en brood zitten, is nog nooit iemand slechter geworden” (zo stelt de grootmoeder van Meester Leonie). “Nederland straft veel te mild” en de klassieker “Hoe kun je iemand verdedigen als je weet dat ‘ie het gedaan heeft?”
Het is een greep uit de doos van reacties waarmee een strafrechtadvocaat regelmatig wordt geconfronteerd, aldus Leonie.
“De gemiddelde crimineel kan niet op veel sympathie rekenen van de maatschappij. De advocaat wordt daarmee vaak over één kam geschoren.” Nog altijd betreurt Leonie het gebrek aan begrip voor de strafrechtadvocaat door de maatschappij. Dit is de ontstaansreden voor haar blog met als missie: “het strafrecht en de maatschappij op een toegankelijke manier dichter bij elkaar brengen.” Hierbij streeft zij ernaar om een weerwoord te bieden aan de vooroordelen die bestaan over de strafrechtadvocatuur.

Persoonlijke beweegreden advocatuur
Leonie, die al op de basisschool riep dat ze advocaat wilde worden, onderstreept het belang van de strafrechtadvocaat. Volgens haar betreft het, in termen van beeldspraak, een verhouding van David versus Goliath. Het verdedigen van de underdog, tegenover het machtige OM met het vervolgingsmonopolie. Het is wellicht een ietwat overtrokken beeld, zo betoogt Leonie, al bevat het zeker een kern van waarheid. Ze vindt het voornamelijk van belang dat verdachten een persoon hebben die naast hen staat tijdens het strafproces.
“Er zijn voor een ander, die wordt afgescheept door de maatschappij”: het is één van de beweegredenen die bij Leonie ertoe heeft geleid om de keuze voor het vak te maken.

Succesfactoren blog
Volgens Leonie zijn er met name drie factoren die bijdragen aan het verwezenlijken van haar missie. In de eerste plaats is het van belang dat de blog op een toegankelijke manier wordt geschreven. “Wellicht evident, geen juridisch jargon. Het moet voor iedereen tebegrijpen zijn en juist voor mensen die niet universitair geschoold zijn.” In de tweede plaats is het belangrijk dat de kennis wordt gedeeld via toegankelijke social mediakanalen als Facebook. In de derde en laatste plaats draagt het delen van posts over uiteenlopende onderwerpen bij aan het succes van de blog.
In de blog is een verscheidenheid aan onderwerpen te vinden: van uitleg over basisbegrippen en leerstukken, tot het delen van nieuwsberichten, documentaires, activiteiten en interviews.
Daarbij is het volgens Leonie van belang om de blog enigszins luchtig te houden. Een terugkomende post is ‘#taaluitdezaal’: een opsomming van humoristische uitspraken die zijn gedaan door verdachten, alsook door rechters en officieren van justitie. De uitspraken worden gedeeld op Twitter, waarvan Leonie een opsomming maakt. Dankwoord gaat daarbij uit naar de actieve ‘Twitteraars’, aldus Leonie. Een drietal voorbeelden van ‘#taaluitdezaal’:
– Slachtoffer: “Hij zei dat hij mij af zou maken.” Verdachte: “Ja kan wel. Is een soort stopwoordje van mij.”
– Verdachte: “Ik heb last van sluiptrekkingen.”
– Rechter: “Waarom heeft u uw advocaat niet eerder gebeld?” Verdachte: “Ik was in staat van ontbinding.”

Vragenuurtje
Na de behandeling van het juridisch inhoudelijke onderwerp was er ruimte voor studenten om Leonie het spreekwoordelijke hemd van het lijf te vragen. Onder meer kwam naar voren dat collega’s en cliënten de blog van Leonie toejuichen. Met name omdat Leonie er heel bewust voor zorgt dat zij geen posts wijdt aan haar eigen zaken, noch aan personen die herleidbaar zijn. Leonie vertelt
dat er cliënten zijn die de blog van Meester Leonie ‘liken’, waarop ze humoristisch reageert: “Oh grappig, die persoon ken ik.”

“Je kunt je afvragen of een vrijspraak niet altijd terecht is.”

Leonie stelt dat het regelmatig voorkomt dat cliënten een bekentenis afleggen terwijl er vervolgens vrijspraak volgt, “dat gebeurt”, zo stelt zij. Op de vraag of ze hier altijd vrede mee heeft, antwoordt Leonie dat men zich moet afvragen wanneer een vrijspraak onterecht is. Op het moment dat iemand strafrechtelijk wordt vervolgd en het dossier geen of onvoldoende overtuigend bewijs biedt voor veroordeling, kan men zich afvragen of een vrijspraak niet áltijd terecht is. “Dat is nou eenmaal hoe ons rechtssysteem werkt”, voegt ze eraan toe.
Uit procesrechtelijk oogpunt wil Leonie weten of de verdachte de daad al dan niet heeft gepleegd, zodat ze in de Rechtbank niet voor verrassingen komt te staan. Daarbij kan de kanttekening worden geplaatst dat een advocaat nooit voor de volle honderd procent weet of cliënten tegenover hen de waarheid spreken.

“Het wringt niet.”

Deze waarheid belemmert Leonie niet om haar werk te doen. Het is haar gegeven om een zaak objectief te kunnen beoordelen, ze neemt de zaken niet mee naar huis. “Het wringt niet. Als ik een dossier letterlijk heb afgesloten, kan ik er ’s nacht niet wakker van liggen. […] Hoezeer de zaak je aan het hart kan gaan, uiteindelijk is het cliënt’s probleem en niet die van zijn/haar advocaat.” Strafrechtadvocaten moeten een manier vinden om zaken niet mee naar huis te nemen, anders houd je dit vak niet lang vol, aldus Leonie.Tot nu toe heeft Leonie alle zaken die ze op haar bord kreeg geaccepteerd. Dit wil echter niet zeggen dat zaken haar koud laten. “Foto’s in een zedenzaak: het is echt geen pretje.”
Op de vraag wat Leonie als grootste nadeel ervaart van haar beroep, antwoordt ze dat het haar soms zwaar kan vallen om continu stand- by te moeten staan. Naast piketdiensten, verwachten cliënten dat Leonie zeven dagen in de week, vierentwintig uur per dag, beschikbaar is. “Cliënten kunnen vrijdagavond om 23.00 uur bellen en vragen naar de stand van zaken. […] Het altijd met een schuin oog de mobiele telefoon in de gaten moeten houden” dat is wat haar zwaar valt.
Binnen het kantoor blijkt het contact met rechters en officieren van justitie vriendschappelijk. Leonie kent voldoende kantoren waar dit niet het geval is en het OM als de vijand wordt gezien. Ze stelt dat men meer gedaan krijgt bij een goede verstandhouding dan wanneer sprake is van haat en nijd. De rechter is degene die de beslissing neemt. Wanneer de rechter weet dat jij als advocaat geen onzin verkoopt, kan dat wellicht nét het verschil maken, zo betoogt Leonie. Het onderhouden van goede contacten is, binnen het kantoor waar zij werkzaam is, dan ook een doel op zich.

“Een straf is voor het slachtoffer nooit hoog genoeg.”

“Hoe sta je tegenover het onbeperkt spreekrecht voor slachtoffers?”, zo luidt een volgende vraag. Leonie betoogt dat ze het van belang vindt dat slachtoffers goed worden geholpen. Het strafproces lijkt hiervoor echter niet de aangewezen plaats te zijn. Het slachtoffer heeft momenteel namelijk de mogelijkheid om zich uit te laten over de kwalificatie van bewijs en de strafmaat in de rechtszaal. Volgens Leonie is dit geen wenselijke situatie. Men belast het strafproces. “Daarbij zal een straf nooit hoog genoeg zijn voor het slachtoffer. Een straf is dan altijd teleurstellend.” Met name nu het slachtoffer in het proces kan worden opgeroepen als getuige, is Leonie geen voorstander van het onbeperkt spreekrecht van slachtoffers.
“De meeste zaken die wij voeren zijn op basis van pro deo.”, zo antwoordt Leonie op een vraag naar de hoeveelheid zaken die op basis van pro deo worden gevoerd. Ze stelt dat zo’n negentig procent van de zaken op toevoeging worden gevoerd. Hierbij wordt met een zogeheten puntensysteem gewerkt. “Mensen die betalen zijn schaars”, waaraan ze met een knipoog toevoegt dat dit jammer is. In de meeste gevallen is procederen op basis van toevoeging niet heel lucratief, zo besluit ze haar antwoord.
“Bestaat er verschil tussen het verdedigen van mannen en vrouwen, reageren vrouwen bijvoorbeeld emotioneler?” Leonie antwoordt op deze laatste vraag humoristisch: “Nee, mannen kunnen zichzelf ook heel zielig vinden hoor.”
Zo besluit Leonie de zeer boeiende avond geheel in de trant van haar blog: luchtig en daarmee zeer toegankelijk.


Archief

Zoeken

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.